Zwanenmeer

Een deel van ouder worden is misschien wel dit: dat je, bijna ongemerkt, een vogelliefhebber wordt.

Daarom begon ik aan een reeks schilderijen waarin de zwaan de hoofdrol speelt. Voor mij een van de mooiste vogels die er zijn. Ze dragen iets dubbels in zich: een vanzelfsprekende elegantie, maar ook kracht. Brede vleugels, een lange hals en soms die blik, alsof ze je zonder woorden op afstand houden.

In mijn vorige appartement keek onze woonkamer uit op een klein parkje. Daar leefde een zwanenpaar dat elk jaar terugkeerde om in hetzelfde kleine plasje en grasveldje de zomer door te brengen. Op een gegeven moment verscheen er een derde zwaan, een indringer die hetzelfde plekje voor zich wilde opeisen.

Wat volgde deed me bijna denken aan een scène van Jurassic Park (en een bevestiging voor mezelf dat vogels echt van dino’s afstammen). De vaste bewoners richtten zich op, vleugels wijd, halzen gestrekt. Alsof ze met hun hele lichaam zeiden: dit is van ons. Ga weg!

Sindsdien kan ik die twee kanten niet meer los van elkaar zien. De schoonheid en de felheid. Misschien is dat ook wat me blijft fascineren, dat iets wat zo verfijnd oogt ook zo groots en wild kan zijn.

Volgende
Volgende

Colorful faces